poniedziałek, 17 maja 2010

Piosenka o niczym

Tytuł może i nieciekawy ale na niezwykle inspirującą muzykę trafiłem i stąd taki, a nie inny tytuł. Zapuście sobie - przyjemniej się będzie czytało. Kanał Audytywny - Radiowa piosenka o niczym.

Tematy takie śmakie dziś - dla każdego chyba coś będzie ciekawego.
Na początek polecam rysunki Łukasza Bursy - zdrowo się ubawiłem od wczoraj oglądając jego bloga. Oczywiście jest i o fotografii.

Od dawna planowałem napisać także o bezkompromisowości w fotografii, o braku tabu, o wyzwoleniu etycznym poniekąd. Najpierw jednak obejrzyjcie sobie ten filmik:



Obejrzeli? No to możemy pójść krok dalej.
Otóż chciałbym postawić przed wami parę pytań:
Pytanie 1.
Czy sprzedawanie, "kradzież", czy samo wkraczanie w strefę prywatności jest nieetyczne? I czy w tej kwestii możemy/powinniśmy dzielić społeczeństwo na szarych ludzi i celebrities wszelkiego pokroju?

Pomijając odpowiedzi typu - z czego muszę żyć/ z tego jest kasa (w przypadku gwiazdeczek), etc. - mówimy odruchowo nie. Ale dlaczego nie? Bo włazimy z butami w czyjeś życie? Bo ktoś sobie nie życzy? Hipokryzja! Ile osób chce zobaczyć, że Ci ludzie z okładek mają także problemy, że są zwykłymi ludźmi? Ano właśnie, większość z nas chce w ten sposób potwierdzenia, że wcale tak wiele się od nich nie różnimy, że tak jak oni się wspięli - tak i każdy może, i analogicznie ze spadaniem. Fortuna kołem się toczy niby nie?
Czy powinniśmy dzielić zatem ludzi na tych z okładek i szaraków? Tym bardziej nie! Co jest obiektywnie ciekawego w np. nowym mercedesie Muchy? Nic, totalnie nic. Czy ma coś ciekawego do powiedzenia? Nie. A szary człowiek nieraz ma więcej do powiedzenia i jest znacznie bardziej inspirujący, mimo że nie jeździ mercem za kosmiczną sumę.



Pytanie 2.
Skoro szary człowiek jest ciekawszy od gwiazdeczki to czy zatem można mu się pchać w prywatę? Czy to jest etyczne?

Oczywiście słychać już głosy - Nie wolno, to jest zwykle chamstwo!
Ale czy aby na pewno?
Załóżmy, że ten ktoś sobie nie życzy, ale nie ma pojęcia co się dzieje. Załóżmy, że nikt się nie dowie kim jest ta osoba ze zdjęcia. Załóżmy nawet, że zdjęcie uświadomi coś ważnego ludziom nie godząc w dobra osobiste osoby ze zdjęcia. Czy wtedy to jest etyczne? Przecież weszliśmy komuś z butami w życie, ale z drugiej strony uświadomiliśmy ludziom przypuśćmy pewien problem natury społecznej. Czy zatem zachowaliśmy się etycznie czy nie? Nietzsche powiedział kiedyś: "Dobra wojna uświęca każde środki". Z punktu widzenia obecnej etyki jest to wysoko nieetyczne stwierdzenie - ale czy jeśli wojną będzie uświadomienie ludziom tego czego nie widzą lub nie chcą widzieć czy nie powinniśmy im tym bardziej pchać tego przed oczy? Nie licząc się z ryzykiem i z czyimś prawem do prywatności? Powiecie zapewne, że to już kwestia osobistego wyboru, że to jest działanie nie do końca etyczne.


Pytanie 3.
Czy upubliczniłbyś zdjęcia godzące w czyjeś prawo do prywatności?
No właśnie. Ostatnie i najważniejsze pytanie. Mając na względzie wszystkie rozważania powyżej. Odpowiedzcie sobie sami.
___________________

Ruszyłbym się do małopolski - bo ponoć będzie powódź. A wiadomo - kataklizm, to ludzkie tragedie, a to oznacza, no a jakże - zdjęcia. Ale pewnie nie pojadę.
Swoją droga pogoda psuje mi plany - chociaż może i nomen omen podrzuci mi jakiś pomysł?

Piątek o 17oo bitwa na poduszki - więcej info TU.

„KLIMAKTERIUM ... i już”
Spektakl teatralny autorstwa Elżbiety Jodłowskiej w reżyserii Cezarego Pomagały w wykonaniu m.in. Krystyny Sienkiewicz, Grazyny Zielińskiej, Ewy Śnieżanki, Elżbiety Okupskiej
sala widowiskowa CKiSz ; bilety do nabycia w kasie kina, cena 80zł

Ile? Hahahahaha już widzę te tłumy walące drzwiami i oknami.
___________________

Zauważam rosnącą problematykę zdobywania informacji na tym moim zadupiu - jeśli coś wymyślę, tudzież będę chciał się poznęcać nad tematem dam znać. Poczta pantoflowa to nie jest jednak najlepszy sposób zdobywania informacji, i nie zawsze są one zgodne zgodne z prawda i najświeższe. Tym bardziej, że obecnie zależy mi na informacji jak najszybciej i jak najświeższej. Ale o tym zapewne już niedługo.

czwartek, 13 maja 2010

Machiavelli, konieczności i mgła.

Są takie dni, gdy z surrealistycznego snu budzi mnie zapach wanilii. I w te właśnie dni uświadamiam sobie najmocniej jakim jestem popaprańcem. Każda czynność, jaką wykonuje, ma swoje odzwierciedlenie w przeszłości; każdy schemat ma swoje podłoże, każda myśl ma swoje korzenie w przeszłości. W koszmarze.
I dziś znów jest taki dzień.

Za oknem wiecznie brzęczał rój os. Wściekłość na wyciągnięcie reki, właśnie tam gdzie wmuszano spokój i niejasną konieczność pozostawienia spraw ich własnemu biegowi. Kraty w oknach są niczym w porównaniu z niewidzialna barierą odseparowującą od rzeczywistości.

Należy pamiętać spiżowe słowa Machiavellego, że "okrucieństwo i terror należy stosować ale rozsądnie i tylko w miarę potrzeby".


Do sierpnia mam czas żeby zrobić przynajmniej jedna serię zdjęć. I ma niszczyć.
A żeby tak było muszę spojrzeć w czeluść samego siebie. Będzie się to wiązało z długim i bolesnym procesem, ale innej drogi nie ma.
Zaczynam już popadać w skrajności, celowo zmuszam się do braku kontrolowania impulsów (jakkolwiek dziwnie brzmi to stwierdzenie). Na dodatek wiąże się ten proces już na wstępie z odseparowaniem, odbarwieniem emocji i bodźców i rozstrojeniem fizjologii organizmu. Przy tym wszystkim próbuję pozbyć się większości schematów codzienności, co jest o tyle trudne, że trzeba najpierw dostrzec aspekt i go przekształcić w jakiś sposób.
I mam pewien pomysł jak uprościć sobie robotę i nie tracić czasu. Ale to jest tajne przez poufne i niekoniecznie legalne.

W dniach 19-23 maja Dionizje. I mam przeczucie, że spotkam tam osobę, której bym się tam nie spodziewał. Osobę, która tylko teoretycznie zatarła się w mojej pamięci.
__________________

Myślałem, że cos jeszcze napisze lub dodam jakieś zdjęcie - ale najzwyczajniej w świecie nie chce mi się.

Jest mgła.

środa, 5 maja 2010

Długo, niekonkretnie i na opak.

Czas na pewne podsumowania i na trochę dywagacji. Dawno nic nie pisałem i przypuszczam, że lepiej pisać rzadko, mało i konkretnie. Wróć - nie przypuszczam a mam pewność. A tak na marginesie - nie chce mi się pisać i któryś dzień z rzędu się zbieram do naskrobania niniejszego wpisu.
Zamknąłem wystawę w Mrówce. Starczy - wisiała aż nazbyt długo. Gdzie teraz pójdzie nie wiem, nawet nad tym nie chce mi się myśleć. Zamknąłem też obróbkę zdjęć z eventu Miss Mazowsza Płn. 2010. Zdjęcia z gali finałowej są już na stronie Organizatora od paru dni - zapraszam do obejrzenia. Chociaż przyznam się, że z bankietowych jestem bardziej zadowolony. Ale na relację z bankietu będziecie musieli jeszcze poczekać.

Zawracając jeszcze do Mrówki - 16 maja organizują piknik czy coś (imprezę masową w każdym razie) i zaproponowałem czy nie chcieliby Miss Mazowsza i I Vicemiss Polski mieć na tym pikniku. Prezesi nie wyrazili zgody/chęci wyłożyć 1000pln dla dziewczyn, a szkoda. No między bogiem a prawdą - czym jest taka suma dla dużej firmy? Ja rozumiem, że są już poczynione inne kroki, inne atrakcje itd., ale mojego zdania chyba sami się domyślacie.
O czym to ja jeszcze... A tak - dwie sesje w planach. Szczegółów nie zdradzę, żeby nie zapeszyć.

Majówkę zacząłem a jakże tragikomicznie. Jak małe dziecko się poślizgnąłem i rozwaliłem sobie o schody łuk brwiowy. Z tego co lekarz mówił do kości praktycznie. 14 czy 16 szwów - kto by to liczył? 8 się dopatrzyłem na wierzchu. A później grill - ręki mi nie urwało nie? Swoją drogą chyba mi blizna zastąpi część brwi - chociaż muszę oddać słuszny podziw dla świetnego szycia, ale jednak dziura była bydlęca. Bo a jakże musiałem od razu przemyć na żywca i zobaczyć czy na szycie trzeba. Jak tak dalej pójdzie to koło 30 dostanę kartę stałego klienta na pogotowiu. O ile dożyję.

Podywagowałbym o czymś - jednak nie widzę konkretnego celu w dywagacji na jeden z tematów, które ostatnio nie nurtują. Mało tego mam wrażenie, że dywagowanie na te tematy byłaby czymś co opisał już pięknie Nietzsche:
W co motłoch nauczył się niegdyś wierzyć bezpodstawnie, któż by mógł to, ujawniając grunt i podstawy - obalić?
Fryderyk Nietzsche — To rzekł Zaratustra (Część czwarta i ostatnia: O wyższym człowieku, 9.)



... za dualizm moi drodzy,
za dualizm...

__________________________________

W takich wypadkach śmierć następuje przez uduszenie, nie jest to jednak uduszenie w sensie potocznym, polegające na zaciśnięciu krtani i odcięciu dopływu powietrza do płuc, co dawałoby skazańcowi nawet kilka minut powolnego, świadomego duszenia się. W przypadku duszenia spowodowanego przez pętlę następuje odcięcie dopływu natlenionej krwi z płuc do mózgu, co jest wynikiem zaciśnięcia tętnic szyjnych przez sznur. Wskutek tego w ciągu kilku sekund skazany traci przytomność, a wkrótce (po ok. 4 minutach) następuje zgon.

W katolicyzmie samobójstwo jest grzechem, przez
wieki uznawanym za grzech śmiertelny — skazujący samobójcę na wieczne potępienie. W świetle współczesnej nauki Kościoła samobójcy mogą osiągnąć zbawienie, jeżeli samobójstwo jest wynikiem działania diabła, silnego stresu, poświęcenia, depresji lub innego zaburzenia czynności psychicznych. W takiej sytuacji może w ogóle nie dojść do popełnienia grzechu śmiertelnego (grzech śmiertelny to grzech, który dotyczy materii poważnej i który nadto został popełniony z pełną świadomością i całkowitą zgodą). Kościół uznaje, że życie ludzkie nie jest własnością człowieka i nie on, ale Bóg powinien decydować o jego zakończeniu: „Nie powinno się tracić nadziei dotyczącej wiecznego zbawienia osób, które odebrały sobie życie. Bóg, w sobie wiadomy sposób może dać im możliwość zbawiennego żalu. Kościół modli się za ludzi, którzy odebrali sobie życie.”


Żal? Dobre sobie.

W okresie średniowiecza i późniejszym w licznych europejskich systemach prawnych próba samobójstwa była karana śmiercią, zadawaną często w męczarniach. Wpływ na to miało niewątpliwie uznanie samobójstwa przez chrześcijaństwo za grzech ciężki. W przypadku udanych prób samobójstwa symboliczną „karę” wykonywano niekiedy na zwłokach.

Ponieważ jednak samobójstwo jest czynem społecznie niepożądanym, przestępstwem jest nakłanianie do samobójstwa lub udzielenie pomocy w popełnieniu samobójstwa przez inną osobę, nawet na jej życzenie. Ten typ przestępstwa przewiduje przepis art. 151 Kodeksu karnego, który stanowi: „kto namową lub przez udzielenie pomocy doprowadza człowieka do targnięcia się na własne życie, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5

To możecie mnie skazać na dożywocie.

Na 5625 prób samobójczych: powieszenie - 4221 - 75,04%

Cytaty kursywą za wikipedią.

Przy okazji fakty i mity o samobójstwie.
__________________________________

Jestem chyba w jakiś sposób opętany śmiercią. Nie w sposób naukowy, ale też nie mam ku niej fanatycznego kultu. Nie fascynuje mnie, nie czyni też obojętnym.
Ucichły stowarzyszenia gnostyckie w Polsce - przynajmniej oficjalnie.
No dobra Różokrzyżowcy dalej żyją, ale dla mnie jest to - no powiedzmy nie to.
Trydium ma zablokowane wszystkie strony. Zresztą niewielka strata. Działać pewnie działają - ale cóż to za działalność.
Zresztą wszyscy głoszą oficjalnie bzdury i sieja ciemnotę. Gdzie by nie spojrzeć zakłamanie, durnota i ciemnota. No przepraszam na dnie znajdą się wyjątki. W podziemiu podziemia.
__________________________________

Nosze się z zamiarem, że dziś znów, po długim czasie, potraktuję się brainwave generatorem. Zrobiłem się strasznie leniwy pod tym względem. Z drugiej strony po co sobie coś utrudniać - jeśli można uprościć? A zresztą włączę od razu.
Kiedyś się dla mnie to źle skończy. Osiągnę pewien stan świadomości i dojdę do wniosku, że nie wracam. Ewentualnie będę skakał od fal alfa do delta, a betę olać.
... hahaha zacząłem słyszeć właśnie karetkę, jakąś rozmowę i zaczyna mi się mglić przed oczami. Oby tak dalej.

Jak zawrzeć w paru zdjęciach myśli - setki myśli, ich wzajemną ko-relacyjność i sprzeczność. Ba jak przekuć obiekty na jawie jak i w swym umyśle przystosowując do zapisania myśli. Alchemia. Fotografia, każda dziedzina Sztuki - to alchemia.
W szaleństwie jednak jest metoda! Ba iście sąd salomonowy w pewnym sensie juz na samym wstępie. Czyż nie można płótna podzielić na drobne skrawki? I czyż wtedy każdy fragment nie będzie w swej istocie tworem? Musze doprowadzić do przekucia ducha i materii i scalenia ich w każdym względzie.
Chyba powinienem zostać teoretykiem Sztuki. A przepraszam - ja nie chce być nigdy autorytetem w żadnej sprawie. Ślepcy niech wydają osąd, ja wole być skazańcem, katem i widzem jednocześnie. O ileż bardziej uczciwa wobec samego siebie jest rola poznawcza tej perspektywy.
A teraz czas się wprowadzić w trans.
...
Mam, w końcu mam. Wiem już co zrobić, wiem jak, wiem jakim sposobem i która drogą!
Jestem szarlatanem - inaczej niepodobna tego nazwać.
Dusza nie wychodzi na fotografii.
— Jan Twardowski

Zobaczymy kaznodziejo!