sobota, 10 lipca 2010

Spałem 5 godzin, obudziłem się z koszmarem na powiekach i nawet nie pamiętam jakim. Jedyne co pamiętam - to , że był popierdolony.
Trzeba się wziąć za ulotkę.
Możecie sobie już zobaczyć pierwsza część TUTAJ

Dziś oczywiście musiałem od rana się nasłuchać jakie to wspaniałe przedstawienie było wczoraj na tym całym spędzie bydła. Skąd się wziął teatr chociaż wiedzą? Bo wątpię. Nie mówiąc już o jego sensie, o tym, że zawsze spójnikiem każdej sztuki jest człowiek nie bóg i człowiek, ale człowiek! O czymkolwiek by była mowa - człowiek, a nie bóg. Sadząc z tego, co się nasłuchałem - to sztuka była tak płaska, że to nie był teatr. Marne przedstawienie nic więcej. Żeby tworzyć trzeba chcieć zrozumieć, a następnie pokazać drogę do wniosków i same wnioski publiczności. A nie robić propagandę.
Wypada ta cała farsę i nazywanie tego czegoś teatrem podsumować słowami Nietzschego (a jakże!):
Dla schludnego wszystko schludne - powiada lud. Ja zaś rzekę wam:
Świnia wszystko oświni.


Planuję pewien zakup, ale nie powiem jeszcze jaki. Jedno co pewne to, że może się przydać jeszcze w sierpniu.

Boże jak mi się nic nie chce. Wczoraj miałem zamiar iść do maxima na ta imprezę rmf'ki, ale czuję, że sił mi zabraknie. Nic tylko się walnąć na glebę i konać.

Chuj w to wszystko, idę w samo południe robić zdjęcia.

piątek, 9 lipca 2010

Słyszeć - nie zaś mówić.

Wiem czego mi brakowało przez ostatni tydzień. Chopina!
Wogóle muzyki klasycznej mi brakowało. Tego nieuchronnego pojęcia, że do perfekcji jest tylko jedna droga - przez krew i pot i wyrzeczenie się z czasem samego siebie.
Bo w końcu przychodzi moment gdy to wszystko jest słuszną ofiarą.

Robię ulotkę, przygotowuję plany, mam zaległości kilka. Czyli jeszcze żyję, ale nie takim życie. Nie tedy droga, nie tedy. Ale niech to idzie w imię tego potu i krwi i wyrzeczenia się siebie.

Zadaje sobie za dużo zbyt ciężkich pytań. Szczęście, że nie próbuje na nie odpowiadać, bo cóż za kłamstwa bym stworzył. A przynajmniej minąłbym się z prawdą. Ale odpowiedzi tkwią we mnie, więc na cóż mi je wytrząsać?

niedziela, 4 lipca 2010

uRząd Telegraficzny

Haha zonk - wkręciłem jakimś cudem tele. A to oznacza, że wracam do polowań.
Efekty ostatnich dwóch dni:







_________________________________________

Powinienem napisać coś mądrego po takim czasie. Sensu stricte nie potrafię wydusić z siebie wielu rzeczy. Czuję zapach latarń. Wszystko jest takie martwe, puste. I chyba cały najbliższy okres taki będzie. Może wrócę do pejzaży? Do samotnych wędrowców? Kto wie.
Kolejny dzień upałów. Czuję się wykończony całymi dniami. Budzę się zmęczony i zasypiam zmęczony. Zasrana Haifa. I spadł deszcz i w końcu mogę oddychać. Chociaż cóż to za oddech - kiedy wszystko pachnie ciszą, nawet nocne samochody, światła w autobusach. To wszystko jest tak odległe.
Czuje się odseparowany od społeczeństwa niewidzialną barierą. Mogę się śmiać w głos w tłumie, szydzić i nie rusza mnie to. Wariuję? Nie, nie mam objawów paranoi. Jest tylko ta bariera.
W jakim świecie żyję? Czy rzeczywiście z dala od ludzi? Czy ta bariera wogóle istnieje czy jest złudzeniem? Formą nazwania czegoś zaledwie. Czy może właśnie to odseparowanie zbliża? Może to zaledwie forma wygłuszenia pomieszczenia aby lepiej słyszeć dźwięki?
Czy naprawdę nie zauważacie, że każdego dnia budujemy siebie, ludzi świat, wszystko, od nowa? Czy nie zauważacie tej syzyfowej pustej i beznamietnej wędrówki do ciemności?

Nocne ważki unoszą powieki bezsenności.