czwartek, 16 września 2010
środa, 8 września 2010
Barykada z ciał.
Dziś usłyszałem, że istnieją ujemne przysłony. Pochylam się nad brakiem wiedzy i całkowitym brakiem logiki. Jak się zakładać o coś to chociaż o coś co ma szanse wygrać?
Sony ssie, co za głąby wprowadziły na rynek obiektywy bez manualnego trybu?
W ramach kilku zapomnianych kadrów:

Na ludzi da się patrzeć wyłącznie przez pryzmat.
Każdy ma swoje chore cele.
Egoizm, kipiący egoizm.
Jak Wy możecie naiwnie uważać, że takie vanitas może stworzyć (choćby przypadkiem) sztukę? Tu trzeba być sługą nie władcą. A gdy przychodzi być władcą trzeba pozostać sługą.

Musze się przyznać, że powraca do mnie sens robienia tego, co robię. I w gruncie rzeczy nie chodzi tu o to, że robi się mniej, że nie klepie się itd.
To jest alchemia. W tym kotle jest wszystko, a odpowiedni skład poznaje sie po całkowitym braku świadomego czucia i... nie tego wam nie zdradzę.
Ja na tym nie robię biznesu. Robię to dla pobudek, których społeczeństwo nie ogarnia. Bo każde drzwi da się otworzyć równie łatwo, tylko trzeba umieć je jeszcze za sobą zamknąć. Ale i to się zdarzy. Ja to wiem - a zatem to już fakt.
Witamy w okopach.
Sony ssie, co za głąby wprowadziły na rynek obiektywy bez manualnego trybu?
W ramach kilku zapomnianych kadrów:

Na ludzi da się patrzeć wyłącznie przez pryzmat.
Każdy ma swoje chore cele.
Egoizm, kipiący egoizm.
Jak Wy możecie naiwnie uważać, że takie vanitas może stworzyć (choćby przypadkiem) sztukę? Tu trzeba być sługą nie władcą. A gdy przychodzi być władcą trzeba pozostać sługą.
Musze się przyznać, że powraca do mnie sens robienia tego, co robię. I w gruncie rzeczy nie chodzi tu o to, że robi się mniej, że nie klepie się itd.
To jest alchemia. W tym kotle jest wszystko, a odpowiedni skład poznaje sie po całkowitym braku świadomego czucia i... nie tego wam nie zdradzę.
Ja na tym nie robię biznesu. Robię to dla pobudek, których społeczeństwo nie ogarnia. Bo każde drzwi da się otworzyć równie łatwo, tylko trzeba umieć je jeszcze za sobą zamknąć. Ale i to się zdarzy. Ja to wiem - a zatem to już fakt.
Witamy w okopach.
czwartek, 2 września 2010
Verfluchte.
Z racji tematu dzisiejszego wpisu włączam płytę Ghosts of Breslau - Sacred Place. I Wam tez doradzam to zrobić, a jeśli macie na podorędziu trunek jakiś - to i on może się przydać.
Ledwo przyjechaliśmy i poczułem zapach szpitala, nie ten normalny zapach - ale ten, który się czuje pod skorą, który wchodzi przez potylice i się zagnieżdża jakby miał sparaliżować. Tego zapachu nie czułem... od 5 lat.

Te długie korytarze oświetlone mdłym światłem tak mi nie przypomniały psychiatryka, jak ludzie. I nie mam tu na myśli nic złego. (To mdłe światło zawsze będę rozpoznawał.)
Uświadomiłem sobie, że ciało jest tylko narzędziem, często wiezieniem, a zawsze powodem zwątpienia i, a niech mnie bóg skarze, karą czy raczej okrucieństwem stwórcy a jednocześnie darem zarazem. Cholerny dualizm.
Wiecie, w psychiatryku widziałem wiele, bardzo wiele. I nie mówię tu o latających stołach czy szarpaninach, nie moi drodzy - nie w tym rzecz. Chodzi mi o zwątpienie, o osamotnienie, o wzajemne relacje - gdy wszyscy jesteśmy naznaczeni swym własnym koszmarem.
Jednocześnie widzę hart ducha, wolę walki, trwanie - już nie dla nadziei, nie dla wiary - ale dla samego faktu trwania. Niczym monumenty, posagi rzeźbione dłutem wieczności.

Ta drżąca ręka, którą zaobserwowałem chłodnym okiem; ta obojętność trywialnego płytkiego zrozumienia w pierwszym momencie - to było za mało. Ta drżąca ręka w tak krótkim czasie urosła do symbolu, nie do rangi symbolu - ale do symbolu.
Oczy czarne, niczym wypełnione pustką, i ta świadomość - że słyszy, że widzi, że wszystko co robi jest okupione wielkim trudem.
Zajrzałem w te oczy - to było więcej niż rozmowa. Ten zapach przebił się przez potylice i zagnieździł mi się w umyśle jak ziarnko piasku.
I przypomniały mi się słowa stalkera: w słabości jest siła.
Nigdy wcześniej "patrz, trwam" nie było tak dosłownym credo wieczności.
____________________
Z okazji, że posta musiałem reditować posta i wogóle przetrawić jego treść i powody, oraz z racji tego, że wiele się zmienia i że przestałem klepać gówno, oraz z okazji, że dziś miałem naprawde popier... koszmar z królikiem w katakumbach i procesją prowadzoną przez biskupa z głową konia - hmmm jakby to ująć.
Niech będzie tak:

I styka.
Opuszczamy trumnę.
Ledwo przyjechaliśmy i poczułem zapach szpitala, nie ten normalny zapach - ale ten, który się czuje pod skorą, który wchodzi przez potylice i się zagnieżdża jakby miał sparaliżować. Tego zapachu nie czułem... od 5 lat.
Te długie korytarze oświetlone mdłym światłem tak mi nie przypomniały psychiatryka, jak ludzie. I nie mam tu na myśli nic złego. (To mdłe światło zawsze będę rozpoznawał.)
Uświadomiłem sobie, że ciało jest tylko narzędziem, często wiezieniem, a zawsze powodem zwątpienia i, a niech mnie bóg skarze, karą czy raczej okrucieństwem stwórcy a jednocześnie darem zarazem. Cholerny dualizm.
Wiecie, w psychiatryku widziałem wiele, bardzo wiele. I nie mówię tu o latających stołach czy szarpaninach, nie moi drodzy - nie w tym rzecz. Chodzi mi o zwątpienie, o osamotnienie, o wzajemne relacje - gdy wszyscy jesteśmy naznaczeni swym własnym koszmarem.
Jednocześnie widzę hart ducha, wolę walki, trwanie - już nie dla nadziei, nie dla wiary - ale dla samego faktu trwania. Niczym monumenty, posagi rzeźbione dłutem wieczności.
Ta drżąca ręka, którą zaobserwowałem chłodnym okiem; ta obojętność trywialnego płytkiego zrozumienia w pierwszym momencie - to było za mało. Ta drżąca ręka w tak krótkim czasie urosła do symbolu, nie do rangi symbolu - ale do symbolu.
Oczy czarne, niczym wypełnione pustką, i ta świadomość - że słyszy, że widzi, że wszystko co robi jest okupione wielkim trudem.
Zajrzałem w te oczy - to było więcej niż rozmowa. Ten zapach przebił się przez potylice i zagnieździł mi się w umyśle jak ziarnko piasku.
I przypomniały mi się słowa stalkera: w słabości jest siła.
Nigdy wcześniej "patrz, trwam" nie było tak dosłownym credo wieczności.
____________________
Z okazji, że posta musiałem reditować posta i wogóle przetrawić jego treść i powody, oraz z racji tego, że wiele się zmienia i że przestałem klepać gówno, oraz z okazji, że dziś miałem naprawde popier... koszmar z królikiem w katakumbach i procesją prowadzoną przez biskupa z głową konia - hmmm jakby to ująć.
Niech będzie tak:

I styka.
Opuszczamy trumnę.
Subskrybuj:
Posty (Atom)